از شما اجازه می خواهم تا در این مورد منظور شاپن هاور در مورد اینکه عقل سرشت زنانه دارد با شما موافق نباشم به نظر من منظور این است که عقل نیز همانند زن از میان خواستگارانش (از میان موارد در دسترسش) یکی را که از همه بهتر است انتخاب می کند و بعد با ترکیب با آن زایش و خلقت جدید ایجاد می کند و تاکید او بر روی جنسیت نیست ]]>
اول از همه تشکر فراوان از اینکه با “می” فرصتی رو برای تفکر عمیق در اختیارمون گذاشتین:)
همزمان با شنیدن این اپیزود از می به عملکردی درباره ی بدن انسان برخوردم( می زمان مطالعه برای امتحانم هم دست از سر ما برنمیداره:) ) که خواستم با شما هم به اشتراک بزارم.
در این اپیزود صفت زنانگی رو از نگاه شوپنهاور و همچنین ریشه ی لغت مونث در زبان عربی بررسی کردید.
شوپنهاور به عقل سرشتی زنانه نسبت داده بود و شما هم با بررسی در زبان عربی و ریشه ی لغت مونث،( انَثَ به معنی نرم شدگی و انعطاف پذیری) مقایسه ای انجام دادید که بسیار قابل تامل بود. اما چیزی که من به آن برخوردم و در تایید سرشت زنانه عقل از نگاه شوپنهاور و همچنین ریشه معنایی لغت مونث بود، بسیار جالب بود.
هورمون( پیامبر شیمیایی هستش که با اثر بر سلول های مختلف در تنظیم عملکرد آنها نقش دارد) اکسی توسین در زنان ترشح میشه (البته به مقدار کمی در مردان هم ترشح میشه) . این هورمون در فرآیند های مختلفی تاثیر داره و یکی از بحث برانگیز ترین و جالب ترین آنها ، فرآیندی به نام cognitive flexibility (انعطاف شناختی) که به معنی توانایی جابه جایی در تفکر همزمان بین دو مفهوم و توانایی تطابق با تغییر شرایط هستش(https://www.sciencedirect.com/topics/neuroscience/cognitive-flexibility). در مطالعات مختلفی نشان داده شده که اکسی توسین انعطاف پذیری شناختی رو افزایش میده(https://elifesciences.org/articles/61844) و هم چنین چون در زنان باردار، در حین و بعد از بارداری مقدار این هورمون افزایش پیدا میکنه، انعطاف پذیری شناختی هم افزایش پیدا میکنه https://doi.org/10.1016/j.yhbeh.2016.12.015)).
مفاهیم یکسانی که زبان عربی و فلسفه شوپنهاور و فیزیولوژی بدن انسان برداشت میشه بسیار قابل تامل هستش.
من تصور میکنم اگر که مفهوم «یین و یانگ » در تائو را مبنا قرار بدیم، واژه زنانگی در گفتار شوپنهاور معنادار میشود.
در تائو معتقدند که در اصل قطبیت عامل اصلی وجود، در جهاناند. قطبیت اولین قانون جهان هستی است. قطبیتها شکلدهنده همه پدیده ها در جهان هستیاند.
هیچ چیزی در جهان وجود ندارد که از وضع و قانون دوقطبیها تبعیت نکند. قطبیتها هستند که عامل حرکت و تغییر هستند.
یین و یانگ، سمبل این قطبیتاند. خودشان جوهره وجودی ندارند، صرفا بیان کننده دو حالت و یا دو ویژگی نسبیاند.
یین سمبل : منفعل، بالقوه، پذیرا، دریافت کننده و بدون حرکت است.
یانگ سمبل : فعال، بالفعل، حرکت، اثرگذار، احاطه کننده است.
این دو فقط و فقط و در تضاد و مقایسه با همدیگر تعریف و بیان می شوند. در همین فلسفه زنانگی نوعی رفتار از جنس «یین» است و مردانگی نوعی رفتار از جنس «یانگ». در برخی جاها به اشتباه زن را مساوی یین و مرد را مساوی یانگ معرفی میکنند که از اساس اشتباه است. ولی اگر که به معنای اصلی برگردیم، این جمله «عقل ماهیت زنانه دارد » را میتوان این شکلی بیان کرد « عقل ماهیت یین دارد » در ادامه میتوان توضیح داد که عقل در مقایسه و در مقابل با جهان بیرون، یک ماهیت بالقوه و پذیرنده دارد. دریافتکننده و پذیرای محرکها از جهان بیرون است.
]]>سلام
منبع اصلی کتاب دائودجینگ است که ترجمههای مختلفی دارد و اکثرا از زبانی غیر از چینی به فارسی ترجمه شدهاند.
لینکهای زیرهم شاید خوب باشد برای آشنایی بیشتر.
https://t.me/DailyTED1/25
https://www.aparat.com/v/pNsMt
https://t.me/sedigh_63/4691
https://youtube.com/playlist?list=PLDVYjnosumiC9rxzv0QATivrlhjFQBJyG
تسلطی بر دائوئیسم ندارم. اگر منبعی معرفی کنید با کمال شوق خواهم خواند
]]>
]]>در مثل مناقشه جایز نیست، یاد ضرب المثل «خواب زن چپه» افتادم، با توجه به اینکه چنین ضرب المثلی در فرهنگ امروز هیچ جایگاهی نداره و از اساس غلط بودنش پر واضحه، باز هم شاید تلاشهای نافرجامی در جهت معنا بخشیدن به این جمله هستیم، مثل جایگزین کردن حروف زن با ظن، اساسا چه اصراری به تکرار و دفاع از این ضرب المثل هست که بگیم خواب «ظن» چپه؟
حالا بعنوان قلقلک فکری به جمله ی «عقل سرشت ظنانه دارد» نیز، بیاندیشیم 🙏🏻🙏🏻
عرض کردم خدمتتون که این ارتباطِ معنایی و ریشه ی تئنیث، بسیار جالب و آموزنده بود، البته که توضیح این مطلب، نیازمند زبانِ عرب بود، نه فلسفه ی غرب
بسیار یاد میگیریم حسام خان، ممنونم ازت
سلام کاوه جان
نقد بجایی است.
این وجاهت نداره که ما تقلا کنیم که توجیهی برای گفته یک اندیشمند پیدا کنیم.
اما در این سرفصل حتی اگر شوپنهاور چنین معنایی نگفته بود من چنین ملاحظهای داشتم و جرقه این مبحث ریشه – لااقل برای من – ریشه در فلسفه غرب نداشت چه رسد به شوپنهاور